Uzun zamandır kendi dünyamın içinde geziniyorum.Başımı kaldırıp da güneşin parıltısına bakmıyor hep karanlık köşelerde hep karanlık kuytularda kendime rahat bir yer aradığımı farkediyorum.Bir çok şey istiyor fakat istediklerim için hiç bir şey yapmıyorum.Sonrada huzursuzum diyorum.Bu böyle gitmez, bu böyle sürmez.Şu andan itibaren güneş ışınları ile rahatlayan bedenimi istediklerimi gerçekleştirmek için yormam lazım gerektiğinde hemfikir bir şekilde zorlama kararı alıyorum.
Daha fazla huzursuzluğa yer yok.Çünkü zaten günden güne eriyorum.Zaten günden güne kendimle savaşıyorum.Birde ertelenmiş yaşantılar istemiyorum....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder