GÜNAYDIN

Bugün ilk defa gözlerimi açtığımda yorgun değildim.Göz çukurlarım bana uykusuzluğumu hatırlatacak kadar koyu bir renkte bürünmemişlerdi.
Her geçen gün biraz daha fazla dinleniyorum sanki.
Bundan bir kaç ay öncesini hatırlıyorum da geceler sabaha çıkmak bilmezdi, güneş kendinden beklenmeyecek bir sakinlikte ve parıltısını kaybetmiş bir şekilde doğardı.
Yolda yürürdüm, adımlarım sıklaşır fakat hızım sabit kalırdı.
Capcanlı dediğimiz renklerin içindeki en canlı renk; sarı.O bile pasteldi.
Gözümü alan güneş değildi.Hep kısmak zorunda hissettiğim gözlerim bir buhranın kendimde yarattığı baskı ile etrafa bakardı.
Şimdi tekrar ayağa kalkıyorum.
Hem de hiç bir yere tutunmadan.

Tek başıma, bir başıma ve bütün gücümle...